هیلاری کلینتون خواستار قانون‌گذاری برای هوش مصنوعی شد و چین را در برابر سیاست آمریکا مثال زد
هیلاری کلینتون پیش از تصدی وزارت امور خارجه چه پیشینه حرفه‌ای و سیاسی‌ای داشت؟
هیلاری رودهام کلینتون در حالی به سمت وزیر امور خارجه ایالات متحده رسید که چندین دهه تجربه حرفه‌ای و سیاسی در حوزه حقوق، سیاست‌گذاری عمومی و مناصب انتخابی داشت. پیشینه او را می‌توان در چهار مرحله اصلی بررسی کرد: تحصیلات و آغاز فعالیت حرفه‌ای، وکالت و دفاع از حقوق شهروندان، دوران بانوی اول در سطح ایالتی و فدرال و سرانجام فعالیت به‌عنوان سناتور ایالت نیویورک.
کلینتون تحصیلات خود را در کالج ولزلی، یکی از دانشگاه‌های معتبر ویژه زنان، آغاز کرد. او در دوران دانشجویی به‌سرعت به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش شناخته شد؛ ریاست انجمن دانشجویان را بر عهده داشت و در مراسم فارغ‌التحصیلی سخنرانی‌ای ایراد کرد که به دلیل لحن انتقادی و تأکید بر مسائل اجتماعی و حقوق مدنی، بازتاب رسانه‌ای قابل‌توجهی داشت. او سپس در دانشکده حقوق دانشگاه ییل، یکی از معتبرترین مراکز آموزش حقوق در آمریکا، به تحصیل پرداخت. کلینتون در ییل با بیل کلینتون آشنا شد و در طرح‌های معاضدت حقوقی و فعالیت‌های دفاع از حقوق کودکان و اقلیت‌ها مشارکت کرد.
پس از پایان تحصیلات حقوق، هیلاری کلینتون به‌عنوان وکیل و مشاور در چندین طرح مرتبط با حقوق مدنی و مشارکت سیاسی فعالیت کرد. او در سال ۱۹۷۴ عضو تیم حقوقی کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا بود که پرونده واترگیت و احتمال پیگرد قانونی ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت، را بررسی می‌کرد. این تجربه او را در مرکز یکی از مهم‌ترین بحران‌های قانون اساسی آمریکا قرار داد و فرصتی فراهم کرد تا از نزدیک با سازوکار فعالیت کنگره و ابزارهای نظارت بر قوه مجریه آشنا شود.
کلینتون در سال ۱۹۷۴ به آرکانزاس رفت؛ جایی که بیل کلینتون فعالیت سیاسی خود را در آنجا دنبال می‌کرد. او در دانشکده حقوق دانشگاه آرکانزاس به تدریس پرداخت و سپس به مؤسسه حقوقی رز، یکی از شرکت‌های حقوقی مهم این ایالت، پیوست و به مقام شراکت رسید. فعالیت حرفه‌ای او عمدتاً بر حقوق شرکت‌ها و املاک متمرکز بود، اما هم‌زمان مشارکت در طرح‌های مرتبط با منافع عمومی، به‌ویژه در حوزه کودکان و آموزش، را ادامه داد.
با انتخاب بیل کلینتون به‌عنوان فرماندار آرکانزاس، نقش سیاسی هیلاری نیز پررنگ‌تر شد. او در مقام بانوی اول این ایالت، برخلاف رویه معمول آن زمان، مستقیماً در سیاست‌گذاری عمومی مشارکت داشت. برای نمونه، ریاست کمیته استانداردهای آموزشی آرکانزاس را بر عهده گرفت؛ کمیته‌ای که مسئول اجرای اصلاحات گسترده در نظام آموزشی ایالت بود. او همچنین در طرح‌هایی برای بهبود خدمات درمانی و حمایت از خانواده‌های کم‌درآمد مشارکت کرد. این دوره به تثبیت جایگاه او به‌عنوان چهره‌ای سیاسی با هویت مستقل کمک کرد، نه صرفاً همسر فرماندار.
با انتخاب بیل کلینتون به ریاست‌جمهوری آمریکا در سال ۱۹۹۲، هیلاری وارد عرصه سیاست ملی شد. او از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ بانوی اول ایالات متحده بود و از این جایگاه برای پیشبرد برنامه‌های مشخص سیاسی استفاده کرد. در سال ۱۹۹۳، رهبری تلاش ناموفق برای اصلاح جامع نظام سلامت آمریکا را بر عهده گرفت؛ طرحی که به «هیلاری‌کر» معروف شد. این برنامه با وجود ناکامی در کسب تصویب قانونی، او را به‌عنوان سیاستمداری با بلندپروازی برنامه‌ای و توانایی رهبری در حوزه سیاست‌گذاری پیچیده عمومی مطرح کرد. او همچنین از طرح‌هایی در حمایت از کودکان، پیشگیری در حوزه سلامت و حقوق زنان، هم در داخل آمریکا و هم در سطح بین‌المللی، پشتیبانی کرد.
کلینتون در آن سال‌ها سفرهای خارجی گسترده‌ای داشت و در کنفرانس‌های بین‌المللی و نشست‌های دیپلماتیک نماینده ایالات متحده بود. یکی از رویدادهای ماندگار این دوره، سخنرانی او در چهارمین کنفرانس جهانی زنان سازمان ملل متحد در پکن در سال ۱۹۹۵ بود. او در این سخنرانی اعلام کرد که «حقوق زنان، حقوق بشر است» و به این ترتیب، تصویر خود را به‌عنوان مدافع جهانی برابری جنسیتی تقویت کرد. هرچند او سمت اجرایی رسمی در حوزه سیاست خارجی نداشت، این فعالیت‌ها تجربه بین‌المللی و ارتباطات دیپلماتیک در سطح عالی را برایش به همراه آورد.
پس از پایان دومین دوره ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، هیلاری گام تعیین‌کننده‌ای در مسیر سیاسی مستقل خود برداشت و برای ورود به مجلس سنای آمریکا از ایالت نیویورک نامزد شد. او در سال ۲۰۰۰ به سنا راه یافت و در سال ۲۰۰۶ بار دیگر انتخاب شد. کلینتون در کمیته‌های مهمی از جمله کمیته نیروهای مسلح، که به مسائل دفاعی و امنیت ملی می‌پرداخت، و کمیته محیط زیست و کارهای عمومی عضویت داشت. فعالیت قانون‌گذاری او از رسیدگی به مسائل مربوط به خدمات درمانی کهنه‌سربازان تا موضوعات امنیت داخلی پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را در بر می‌گرفت و در این میان، توجه ویژه‌ای به نیازهای ایالت نیویورک داشت.
او همچنین عضو کمیته بودجه و کمیته بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی سنا بود؛ عضویتی که دامنه تجربه‌اش را در سیاست‌گذاری اقتصادی و اجتماعی گسترش داد. کلینتون در این سال‌ها شناخت دقیقی از روندهای قانون‌گذاری فدرال، روابط میان کنگره و کاخ سفید و سازوکارهای نظارت بر حوزه‌های امنیتی و سیاست خارجی به دست آورد.
کلینتون در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای تعیین نامزد ریاست‌جمهوری شرکت کرد و با باراک اوباما به رقابت پرداخت. اگرچه در نهایت نتوانست نامزدی حزب را به دست آورد، کارزار انتخاباتی او جایگاه ملی و بین‌المللی‌اش را تقویت کرد، توانایی سازمان‌دهی او را به نمایش گذاشت و موقعیتش را به‌عنوان یکی از چهره‌های محوری حزب دموکرات تثبیت کرد. ترکیب تجربه حقوقی، فعالیت اجتماعی، تجربه اجرایی در دوران بانوی اول آرکانزاس و آمریکا، فعالیت‌های گسترده دیپلماتیک غیررسمی و سابقه قانون‌گذاری در سنا، پیشینه حرفه‌ای و سیاسی‌ای را تشکیل می‌داد که او هنگام انتصاب به وزارت امور خارجه در سال ۲۰۰۹ با خود به این سمت آورد.