سوپردیال با بازطراحی پلتفرم هوش مصنوعی خود، از تماسهای بیهوده رباتها با یکدیگر جلوگیری میکند

شرکت سوپردیال (SuperDial Inc.) که در زمینه توسعه دستیارهای هوش مصنوعی صوتمحور برای خودکارسازی فرایندهای کاری در حوزه سلامت فعالیت میکند، در حال بازطراحی پلتفرم خود با استفاده از معماری جدیدی به نام «مدیریت چرخه درآمد مبتنی بر ارتباط عامل با عامل» (Agent-to-Agent RCM) است.
هدف از این تغییر، برطرف کردن ناکارآمدیهای محاسباتی است که با افزایش استفاده از عاملهای هوش مصنوعی خودمختار در صنعت سلامت به وجود آمدهاند.
این استارتاپ که سال گذشته در دور تأمین مالی سری B موفق به جذب ۲۶٫۵ میلیون دلار سرمایه شد، بیشتر بهخاطر عاملهای صوتی خود شناخته میشود؛ ابزارهایی که عملیات شرکتهای بیمه، مدیریت چرخه درآمد و ارتباطات اداری را خودکار میکنند. هدف این ابزارها کاهش بار وقتگیر تماس با شرکتهای بیمه، انتظار پشت خط، عبور از منوهای تلفنی پیچیده و جستوجو در درگاههای اینترنتی برای دستیابی به اطلاعات موردنیاز است. سوپردیال تاکنون خود را پلتفرمی صوتمحور با تمرکز بر خودکارسازی تماسهای تلفنی معرفی میکرد، اما حرکت بهسوی معماری جدید نشان میدهد که این شرکت قصد دارد تا حد امکان وابستگی به تماس تلفنی را کاهش دهد.
سوپردیال در تلاش است مشکلی را برطرف کند که از واقعیتی تا حدی نگرانکننده ناشی شده است: مراکز ارائهدهنده خدمات درمانی و شرکتهای بیمه، در بسیاری از موارد، نیروی انسانی را با عاملهای هوش مصنوعی جایگزین کردهاند تا تماسهای معمول و تکراری را خودکار کنند. اما وقتی هر دو طرف تماس از عاملهای هوش مصنوعی استفاده میکنند، ناکارآمدیهای بزرگی به وجود میآید. این رباتها در گفتوگوهای غیرضروری با یکدیگر وقت و منابع محاسباتی را هدر میدهند. در نتیجه، بهجای سادهتر شدن فرایندهایی مانند بررسی پوشش بیمهای، پیگیری مطالبات و دریافت مجوزهای قبلی برای درمان، عاملها ناچار میشوند چندین دقیقه از طریق تماس تلفنی اطلاعات ساختاریافتهای را ردوبدل کنند که هر دو طرف از قبل در اختیار دارند.
سم شوواگر، بنیانگذار و مدیرعامل سوپردیال، این وضعیت را «جنگ رباتها» مینامد و میگوید عاملهای هوش مصنوعی بهطور فزایندهای وارد نبردهایی بیوقفه و مخرب با یکدیگر میشوند که برای مراکز درمانی و شرکتهای بیمه هزینهبر است.
او میگوید: «یک طرف از هوش مصنوعی برای گرفتن تأییدیه و دریافت هزینه خدمات درمانی استفاده میکند و طرف دیگر نیز هوش مصنوعی را برای بررسی این درخواستها و گاهی رد کردن آنها به کار میگیرد. هیچکدام دلیلی برای متوقف کردن این روند ندارند. هر دور اضافی از این تعاملات، هزینه استفاده از هوش مصنوعی را افزایش میدهد، کارکنان هر دو طرف را برای رسیدگی به مواردی که رباتها نمیتوانند حل کنند درگیر میکند و ممکن است پرداخت هزینه و ارائه خدمات درمانی را به تأخیر بیندازد. نتیجه این روند، افزایش اصطکاک و پیچیدگی است، نه کاهش آن.»
آتشبس میان رباتها
سوپردیال با معرفی معماری Agent-to-Agent RCM میخواهد از درگیری میان رباتها عبور کند و دیگر تماس تلفنی خروجی را گزینه پیشفرض قرار ندهد. این معماری در عوض مانند یک لایه هماهنگکننده چندکاناله عمل میکند که موفقیت آن نه با تعداد تماسهای تلفنی انجامشده، بلکه بر اساس تعداد درخواستهای حلوفصلشده سنجیده میشود. هنگامی که تیم مدیریت چرخه درآمد یک مرکز درمانی درخواستی را ثبت میکند، عاملهای سوپردیال ابتدا سراغ جریانهای تبادل الکترونیکی داده (EDI) و رابطهای برنامهنویسی کاربردی (API) مرتبط میروند تا اطلاعات موردنیاز را پیدا کنند.
اگر اطلاعات از این مسیرها به دست بیاید، فرایند همانجا به پایان میرسد. در غیر این صورت، عاملها درگاههای اینترنتی شرکت بیمه را بررسی میکنند. تنها زمانی که همه راههای دریافت دیجیتال اطلاعات امتحان شده و نتیجهای حاصل نشده باشد، تماس تلفنی برقرار میشود. حتی این تماسها نیز کارآمدتر خواهند بود؛ زیرا عاملهای سوپردیال تمام اطلاعات و زمینهای را که در جستوجوی اولیه به دست آوردهاند حفظ میکنند و در نتیجه، فقط درباره اطلاعات ناقص از عامل هوش مصنوعی طرف مقابل سؤال میپرسند.
شوواگر میگوید معماری Agent-to-Agent RCM تمرکز را از برقراری تماس به حل مسئله تغییر میدهد و به عامل هوش مصنوعی مرکز درمانی و سامانه شرکت بیمه اجازه میدهد با همکاری یکدیگر، درخواستهای اداری را با صرف تلاش کمتر از هر دو طرف حلوفصل کنند.
او توضیح میدهد: «تفاوت این رویکرد با جنگ رباتها در تعریف نتیجه نهایی است. پیش از این، هر یک از دو عامل تلاش میکرد عملکرد طرف خودش را در این تبادل بهینه کند؛ اما اکنون هر دو به دنبال دستیابی به پاسخی کاربردی هستند. یعنی اطلاعاتی که مرکز درمانی برای پیشبرد پرونده به آن نیاز دارد و در پاسخ به درخواستی ارائه میشود که شرکت بیمه واقعاً امکان پاسخگویی به آن را دارد.»
برای مشتریان، این تغییر فرایندها را بسیار سادهتر میکند. آنها فقط کافی است نیاز خود را به سوپردیال اعلام کنند و عاملهای هوش مصنوعی این شرکت تلاش میکنند پاسخ را در سریعترین زمان و با کارآمدترین روش ممکن به دست آورند. شوواگر میگوید: «اینکه چگونه به پاسخ میرسیم، مسئله ماست، نه مشتریان.»
شوواگر معتقد است صنعت سلامت باید از این تصور فاصله بگیرد که میتوان با وادار کردن دو ربات به بحث و جدل سریعتر، فرایندهای اداری را بهبود داد. او توضیح میدهد: «اگر یک عامل از قبل اطلاعاتی را در اختیار دارد، آن اطلاعات باید همراه درخواست منتقل شود. اگر بتوان از طریق یک کانال دیجیتال به پرسش پاسخ داد، دیگر نباید تماسی برقرار شود. هدف، کاهش تعداد تبادلهاست، نه سریعتر کردن آنها.»
هدف بلندمدت سوپردیال ایجاد شبکهای مبتنی بر هوش مصنوعی است که ارتباطات میان شرکتهای بیمه و مراکز ارائهدهنده خدمات درمانی را به شکلی یکپارچه و خودکار تسهیل کند. شوواگر اضافه میکند که این شبکه قرار است پرسوجوهای تکراری را حذف و تأخیرهای اداریای را کاهش دهد که ممکن است بر نتایج درمان بیماران تأثیر منفی بگذارند.
سوپردیال میگوید پلتفرم این شرکت تاکنون تأثیر چشمگیری داشته است. این شرکت از زمان راهاندازی پلتفرم خود در سال ۲۰۲۱، بیش از ۱۰ میلیون تماس خودکار میان مراکز درمانی و شرکتهای بیمه را مدیریت کرده است؛ تماسهایی که پیش از این باید توسط نیروی انسانی انجام میشدند. به گفته سوپردیال، اگر این تماسها را انسانها برقرار میکردند، فرایند بسیار طولانیتر میشد؛ زیرا عاملهای این شرکت هنگام تعامل با سامانههای صوتی خودکار شرکتهای بیمه، بهطور متوسط هر تماس را در حدود چهار دقیقه مدیریت میکنند، در حالی که برقراری ارتباط با نماینده انسانی معمولاً ۱۷ دقیقه یا بیشتر زمان میبرد.
سوپردیال با این بازطراحی معماری، علاوه بر مراکز درمانی که هماکنون به آنها خدمات ارائه میکند، شرکتهای بیمه را نیز بهعنوان مشتریان هدف خود در نظر گرفته است. این شرکت اوایل سال جاری میلادی اعلام کرد که توافق مهمی با شرکت بیمه گاردین لایف اینشورنس آو آمریکا (Guardian Life Insurance Co. of America) امضا کرده است تا فرایندهای تأیید و ثبت اطلاعات ارائهدهندگان خدمات دندانپزشکی را مدرنسازی کند.
تصویر: سوپردیال
